Bir Eylül akşamında astım yüreğimi ..

Kolay değildi yüreğinden taşınmaya çalışmak..
Bavul dolusu kırıklarım vardı,toplanmak çoo..k zordu....
Gitmeliydim sevgili..
Hıçkırıklarım arasında son cümleler içimde küflendi..
Bir şeyleri unutmuş gibiyim yüreğinin bir yerlerinde..
Adım sende kalmış olabilirmi ?
Tanımını bulamıyorum hiç bir yerde..
Ve silemiyorum tenimden tenini..
Kirpiklerimin arasından dökülüyorsun..
Gitme gözlerimden diyemiyorum,üzerimde yüreğinin ağırlığı var..
Senden geçerken güneşimi yüreğinin memleketinde bıraktım,papatya beyazındaki düşlerimi rüyalarına serdim...
Karaları aldım gözlerinden ve hayallerime sardım ..
Teninin kokusunu dudaklarıma mühürledim de gittim..
Sonbahar yaprakları çıtırtısındaydı çığlıklarım..
Sadece üzerime aşkının agırlıgı yüklenince çıkarabildim sesimi..
Sana duyurmamak için ellerimle kestim sessizliğimin çığlığını..
Senden gittiğim gece yüreğimi tam ortasından astım sevilmesin diye.. Kör ettim gözlerimi; senden başka kimse değmesin gözbebeklerime diye..
Beyaz ellerim yürek karalığında... Şimdi kimsesizim.. Miladım doldu sevgili…
Bakma gözlerime öyle yaş olup akarsın gözlerimden..
Ben bile kurtaramam yüreğimden gidişlerini
Dur da diyemem vazgeçişlerine..yoluna koyamam kırıklarımı..parçalanırsın tutma ellerimi ..

Sevmeye kalkışma sakın seninde karaya çalar yüreğin ben olup çıkarsın ..
Ben sende kaybetmişken kendimi kaybolursun benliğimde..ben izinden koşarken gizinde kaybettim aşk’ı..
Giz’in ise ölüm gibi bir sır ..
İzin bedenimde ağıt yakıyor..
Yangınlarım dualarımı okuyor..
Şimdi konuşma sakın tümcelerimde devrilirsin.. .