Tüm gün/ahları sırtlandım..
Aldım sırtından sahip çıkamadıgın aşk'ın yükünüde..
Yolum karanlık benim,düşme peşime kaybolursun.. Kendimi ararken seni de kaybederim gün/ahlar içinde..
Kaskatı kesilmiş kirli bedenimle senden arta kalan tüm izlerle bata çıka yürüyorum ,takip etme ayak izlerimi silinir ardımdan bilirim ..
Hatırlarım; bırakırdım kendimi "derin"gözlerine.. Kırpıyordun gözünü ve d/üşüyordum..
Gözyaşlarına tutunmaya çalışırken eriyip gittim dudaklarının arasında kurdugun kelimelerle..
"L/imansızım gittiğinden beri " demiştim ya.. Limanları batırdın karaya vurdugun gemilerinle..
Yaktım tüm gemileri ..
İşte bu yüzden;
İmansızım artık ..Aşkına baş kaldırarak,inkar ederek varlıgını ..Sen dileyip sen okuyup sen üflerken ismini dilime almayarak imansız olup çıktım...
Gün/ahım ben .. bil bunu çocuk!
BİLKİ!
Aşk'a altın tepsilerde sana sunarken.. ilmek ilmek sana örerken sevgi baglarımı,içimde uydurdugum masallara kandırırken kalbimi geri dönüşlerin aslında bir avuntu olabileceğini inandıramadım yüreğime..
Bırakıyorum tüm soruları cevaplarıyla beraber sana..Kopya çekmek serbest,tek kural soruları karalamadan cevapla çocuk ..!
Harfleri tüketiyorum..Kalemimi kırıyorum ve idamımı kendi ellerimle veriyorum..
Şimdi ölümü kokluyorum..
Göz kırpıyor ateşler bana.. Ve Tutunuyorum ateşlere..
Sessiz çığlıklarla,gün/ahlarını da sırtlanarak yüksek müsaadenle..
Öldürüyorum seni,beni ve hiç olmayan bizi...!
Seni anlatan her kelimeyi lugatımdan siliyorum..
Tükeniyor harflerim..
Küsüyorum kalemime..
Tüm cümleler artık sana ait...
Ve bırakıyorum aşk'ı ulu orta p.ç gibi..
Üzgünüm çocuk daha "derin" sularda boğulmalıyım..
