Şizofren aşk'a

27.06.2010

10:02

Sensizliğin 7.günü

Sensizliğin 7sini okuyor yüreğim..

Sevdiğim en güzel şarkının sözlerini okuyorum içimden ..

“bir dua dudaklarımdan düşüp paramparça olurken..
Sen sen sen giderken...”
Dilimde acı bir tat,
di-li geçmişli zamanlarımdan bahsederken biz diye başlayan cümlelerim yalnız bitiyor..
Geçende demişken;
Geçende ben sensiz sabaha uyandım..
Ve ellerime bıraktığın koca bir yüreğin ağırlıyla emeklemeye başladım ..
Sonra elime telefonu aldım ama duyamadığım sesinin sessizliğiyle konuştum..
Ardından yalnızlığınla seviştim..
Ve sonra sen ..
Benden geçtin..
Ardın sıra ben benden geçtim!
Hayallerimi koyacak bir kefe bulamadım sevgili...
Sende kalan bir kaç ümitlerim var onları verir misin lütfen?
Yelken yapıcam onlardan.Ama sen yelken yapmayı bilmiyorsun deme sakın.Uçak yapmayıda bilmem ama ayaklarımı yerden kesicek aşk’a sahibim....
Söylesene sevgili giderken hangi parçamı bende bıraktın ki ben bu kadar eksiğim şimdilerde??
Bak nasılda çekiştiriyorlar yüreğimi..Elimin altından kayıp gitmesine izin verdiğim hayatımın parçalarını bulamıyorum..
Bu Yap-boz hayatımın parçaları sende kalmış olabilir mi sevgili?
Dur dur gömleğinin sol cebinde kalmış olabilir.. Elini atsan ulaşırsın biliyorum..
Hem orda atan bir kalp var eğer bana aitse onu da verebilir misin lütfen?
Kalbim yolunu kaybetmiş ve sol cebine kaçmış olabilir..
Kurtar beni sevgili..
“Sevgisizlikten” kurtar beni..